Het is een gewaagde zet, maar Harry Styles laat in Amsterdam zien dat zijn aanpak aanslaat. In plaats van een tournee met tientallen korte stops koos de popster voor residenties in amper zeven steden wereldwijd. Op het Europese vasteland vielen de keuzes op Londen en Amsterdam, waar hij nog tot 5 juni de Johan Cruijff ArenA inneemt. Meerdere weken lang een stadion met 55.000 plaatsen vullen én avond na avond de show van je leven neerzetten? Wij gingen kijken hoe dat eruitziet.
Dat fans zich daarvoor massaal verplaatsen, wordt al snel duidelijk. Wanneer Harry het publiek aanspreekt, vertelt een fan dat ze speciaal uit Amerika is afgezakt. Een andere komt uit België. En ze zijn lang niet de enigen. Rond de Johan Cruijff ArenA paradeert een kleurrijke massa fans in glitter, pluimen, cowboylaarzen en lovertjes. Harry Styles blijft nu eenmaal een stijlicoon.
Zelf verschijnt hij opvallend sober op het podium: al blijft dat relatief wanneer je een blauwe broek, geel hemd, rode trui en blauwe jas combineert. Terwijl de tonen van ‘Bridge Over Troubled Water’ door het stadion zweven, wordt meteen duidelijk hoe groots deze productie is opgevat. Vanuit het hoofdpodium lopen drie gigantische catwalks diep de pit in, waardoor Harry voortdurend tussen zijn fans beweegt. Het geheel doet denken aan een popconcert op Beyoncé-niveau, maar dan nog groter.
Met ‘Are You Listening Yet?’ schiet de show meteen uit de startblokken, gevolgd door hit na hit: ‘Golden’, ‘Adore You’, ‘Watermelon Sugar’… Ook de grotendeels vrouwelijke band springt meteen in het oog, net als de psychedelische visuals die elk nummer begeleiden op enorme schermen.
Wat tijdens de avond vooral opvalt, is hoeveel energie Harry Styles in zijn performance stopt. Letterlijk. Om elk hoekje van het immense stadion te bereiken, loopt en sprint hij voortdurend van de ene catwalk naar de andere. Twee uur lang. Zonder dat het op een bepaald moment geforceerd aanvoelt.
Halverwege krijgt de show een zachtere wending wanneer een strijkersensemble uit Amsterdam de band vervoegt. Met nummers als ‘Sign of the Times’ en ‘As It Was’ schakelt Harry moeiteloos van uitbundige pop naar meer emotionele momenten. Disco, funk, ultrapop: alles vloeit in elkaar over zonder dat de show ooit aan samenhang verliest.
