Brigitte Bardot is niet meer. Ze voegde zich afgelopen weekend bij Claudia Cardinale, met wie ze Les Pétroleuses draaide, en bij Alain Delon, haar trouwe vriend: bij de iconen van de Franse cinema. De actrice overleed op 91-jarige leeftijd in haar huis in Saint-Tropez, de plek waar ze haar mooiste momenten van vrijheid beleefde.
Van haar geboorte tot haar dood wist Brigitte Bardot haar meest intieme kern te bewaren, ondanks alle pogingen om de mythe die rond haar werd opgebouwd te ontleden. Ze was nooit té naïef, noch overdreven provocerend. In zesenvijftig films, van klassiekers als Et Dieu créa la femme… tot L’Ours et la poupée, en ook Babette s’en va-t-en guerre en Le Mépris, creëerde Bardot haar eigen definitie van de sensuele, sexy en vrije Franse vrouw.
Ze ontsnapte aan de vloek van de sekssymbolen die voor velen tragisch eindigde, door zich in 1973, op 43-jarige leeftijd, terug te trekken uit de filmwereld en zich volledig te wijden aan de bescherming van dieren. Ze was de eerste die het afslachten van babyzeehonden aanklaagde.
Voor altijd B.B.
Bardot deed talloze mannen het hoofd op hol slaan – net als haar tegenspelers op het scherm, van Jean-Louis Trintignant tot Sami Frey – en was ook een muze voor Serge Gainsbourg. Voor haar componeerde hij Je t’aime… moi non plus. Want naast acteren en dansen kon Bardot ook zingen. Gainsbourg schreef ook Initials B.B. voor haar. En zo werd ze voortaan bij haar initialen genoemd.
Als mode-icoon bij uitstek zette B.B. de Vichy-ruit op de kaart, net als de hertenoog-look met eyeliner, de haarband en lederen dijlaarzen. Ze inspireerde later Vanessa Paradis en Claudia Schiffer, en weigerde altijd een beroep te doen op plastische chirurgie.
Op het verlaten strand van Brigitte Bardot blijven vandaag de sporen achter van een mooie passage, van een buitengewone aanwezigheid. Adieu, B.B.
